О хараство асенніх дзён празрыстых,
Бязгугарнасць прыроды і спакой.
Урачыста полем з пушчаў залацістых
Прыйшла туга і пала над вадой.

А там застыла яснасць даляў чыстых
Над цёмнай рунню й чорнай цаліной,
I холад лёгкі ў косах прамяністых
Разліла сонца хваляй нежывой.

Наўкол сляды павольнага канання
I веліч нетутэйшага маўчання.
Прымаю корна сон зямлі азурны.

I летуціцца сцішанай душы
Такі ж спакой, халодны і бязбурны,
I адцвітанне яснае ў цішы.

1925

• вянок-санетаў
• Максім Багдановіч — Санет (Замёрзла ноччу шпаркая крыніца...)
• санет
• Янка Купала — Для зямлі прадзедаў маіх...
• Максім Багдановіч — Санет (Паміж пяскоў Егіпецкай зямлі...)