Забыць на момант дробязі

і гора,

І свет чытаць нанова, па складах,
І ў непагадзь шукаць сабе надвор’я
У музыцы,

у людзях,

у радках.

Зліюся непадзельна з мовай ночы
Далей ад чутак і перасцярог,
Аж цемната пакуль не выесць вочы
І першы промень выдаць не захоча
Па-здрадніцку – ад галавы да ног.
Ну, а пакуль дыктуе сябра-вечар
Мне лініі няўлоўных часам рыс.
І вобраз нада мной ужо трапеча
Адноўлена, нібы вясновы ліст.
Сама ў сябе як след яшчэ не веру.
Ды словы распускаюцца, як мак.
І падае на белую паперу
Наспеўшай думкі старажытны знак.

• яўгенія-янішчыц/яўгенія-янішчыц-ты-пакліч-мяне-пазаві
• яўгенія-янішчыц/творчасць-яўгеніі-янішчыц
• яўгенія-янішчыц/яўгенія-янішчыц-каліна-зімы
• яўгенія-янішчыц/яўгенія-янішчыц-свята-пірага
• яўгенія-янішчыц/яўгенія-янішчыц-мова