Душа мая тужлівая –
Лілея між балот.
Яна ўзрасла, маўклівая,
Між багны сонных вод.

Ёй сніцца неба сіняе,
Дзе сонечна вясна,
І песняй салаўінаю
Атручана яна.

І нешта патаёмнае
Шапоча родна ціш,
І ў ночы цёмна-цёмныя
Чаруе зорна выш.

Наўкол жа ціна брудная,
І плесня, й гідкі пах,
Чыесь уздыхі трудныя,
Нуда і нейкі жах.

І штось незразумелае
Шуміць-пяе чарот,
Чаго не пойме белая
Лілея між балот.

1921

• уладзімір-жылка
• уладзімір-жылка/уладзімір-жылка-каханне
• уладзімір-жылка/уладзімір-жылка-марта
• уладзімір-жылка/уладзімір-жылка-хараство
• уладзімір-жылка/уладзімір-жылка-меч