Я адзін каля вогнішча ў полі.
Толькі іскры мігцяць і мігцяць,
То знікаюць у дыме паволі,
То да зор таямнічых ляцяць.

Я адзін. Толькі вецер трывожна
У ракітніку голым гудзе.
Можа, ў полі зблудзіў падарожны
I дарогу не знойдзе нідзе.

Я гукаю, і доўгае рэха
У асенняе поле плыве,
Замаўкае альбо на пацеху
Азываецца сумнай саве.

Я адзін каля вогнішча ноччу.
Толькі ўласны гайдаецца цень.
Я на зоры гляджу і прарочу
Ясны ранак і сонечны дзень.

1988

• сяргей-грахоўскі/сяргей-грахоўскі-чалавеку-патрэбна-не-сл
• сяргей-грахоўскі/сяргей-грахоўскі-стары-млын
• сяргей-грахоўскі/сяргей-грахоўскі-мама
• сяргей-грахоўскі/сяргей-грахоўскі-прызнанне
• сяргей-грахоўскі