Мне ўсё цяжэй развітвацца з людзьмі,
З якімі лёс хаця на дзень братае…
Хоць упадзі балючымі грудзьмі
На роўны след, што вецер замятае.

Раней такіх пакугаў не было.
Ды я на іх ніколькі не сярдую:
Напэўна, сэрца ўмеласць набыло
Цаніць братэрства і любоў людскую.

1962

• еўдакія-лось/еўдакія-лось-уцякач
• еўдакія-лось/еўдакія-лось-маці
• еўдакія-лось/еўдакія-лось-зайчык-выхваляйчык
• еўдакія-лось/еўдакія-лось-казка-пра-ласку
• еўдакія-лось/жыццёвы-і-творчы-шлях-еўдакіі-лось